Loek van Laarhoven wint Brabantse Kerstgedichtenwedstrijd 2025

Zaterdagmiddag 20 december 2025 vond in het sfeervol aangeklede SCC De Snoeck de finale plaats van de Brabantse Kerstgedichtenwedstrijd. Achttien finalisten droegen hun gedichten voor aan een aandachtig publiek.

FVB02582 De winnaars Loek van Laarhoven, Chantal van Erve en Johan Biemans - Foto: Frans van den Bogaard

Van de twintig genomineerden waren er achttien aanwezig die hun gedicht voor een volle zaal hebben voorgedragen. Gezien de hoge kwaliteit van de inzendingen was het voor de jury, bestaande uit Marja van Trier, Jan Luysterburg en Twan Dohmen, niet eenvoudig de drie winnaars aan te wijzen.

Winnaars 2025
De eerste prijs was voor Loek van Laarhoven (Maren-Kessel) met zijn gedicht ”Onze Fons”, de tweede prijs voor Chantal van Erve (Goirle) met haar gedicht ”Nog glaans genog”. Toevallig allebei geschreven in het Tilburgs dialect.
De derde prijs was voor Johan Biemans uit Bergeijk met zijn gedicht ”Driej kon’nge”.

De prijzen, bestaande uit een kunstwerk van kunstenaar en ceramist Olav Slingerland, worden beschikbaar gesteld door de gemeente Oss. Wethouder mevrouw Hilde de Wit-van der Zanden had de eer om de prijzen namens de gemeente aan de drie winnaars te overhandigen.

Foto's van deze culturele middag zijn hier te zien.

ONZE FONS

Kèrstaovend
kèktem daor naaw stillekes ligge, onze Fons
vuste vruug gebooren èn bekaant aacht ons.
Virtien daoge gebleeve tot stille hèllege naacht
sommèngetije lèèket bekaanst òf ie wir laagt.
Kluuwen draod as èngelehaor hieldenem vaast
blaawe èn rôoje lèmpkes waokten alle daoge
tòch ging Fons op Kèrstaovend, hil onverwaacht.

Kèrstnaacht
liet ie ons aachter, traonen èn leege haande
Wiekt dur de slèùze van dôod en jong lééve.
Ons èngelke hiet wèlkom òn en nuuwe jeugd
die in wèèrm wiegske òf kaawe kribbe laand.
Fonske wèèst ze de wèg nòr en bietje vreugd
Vur hum isset oover, braak te vruug de baand.

Kèrstmèèrege
wir tèùs nao et pleege van de nôodege plicht.
We staon èffe stil innet schiemer van de hal
In den hoek ene kèrstbôom meejen stal
Ieders in gedaachten èn wèg van de wèèreld.
Dan waajt de vurdeur dicht meej enen bons
Smoeder haawt et kribke in heur haand
en flöstert dur ene floers:
“tweej druppels waoter onze Fons”

© 2025 Loek van Laarhoven

NOG GLAANS GENOG

Èngelkes aon mallemeule, stao op tòffel ieder jaor.
Wèèrmgestookt meej klèène kèrskes, draaje ze meej gin bezwaor.
Kèrstaovend kan nie begiene bij ostèùs nao aovendmis,
as de èngelkes nie draaje, et getingel er nie is.
Wè kan ik daor van geniete, aon zon tòffel schôon gedèkt
meej en blinkend mallemeule, ondaanks dèt wè lijtsaom lèkt:
Èngelkes die wille vluchte, vuurvlam hogger nòrgelang.
Nôodbel die ze laote rinkle; duntje komt meej sjas op gang.
Zoomaa gaaf et aon ons moeder, vur ons kènder jaor geleej.
Saome kindeke aonbidde èn nao aflôop vraat ze meej.
Soms dan waare we balhurrig; onder êentôonig gelèùd
liete we de meule draaje, mar dan in zen aachterèùt.
Kwaar as jongste ok de lèste, die et aawlek hèùs verliet.
Zoomaa waar allang geheemeld tot ons allergrôots verdriet.
Èngelkes aon mallemeule, gaaf ons moeder aon mèn deur.
Aovendmis meej kòffietòffel, daor zöregde ik vort veur.
Jaor nò jaor waar dees trediesie; stookte èngelkes goed raok.
Dikkelder ze ginge toere, dès te zwarter van den blaok.
Smaa waar frêet dè heur kènskender, krèège meej dees kèrstbehaaw.
Dees kedooke van heur moeder, nochtaans wèèd, liet heur nie kaaw.
Èngelkes aon mallemeule, kèùse waar bist en kerwaaj,
Stilkensaon heet veul geleeje, sisteg jaor tenòstenbaaj.
Spaa vond dèttie goed moes glaanze, wèggebuund wier et aaw roet,
want “metaol dè heurt te blinke”. Niemes meer die dè naa doet.
Twidde jaor meej nie ons moeder, spaa veul irder heengegaon.
Mallemeule is wè wankel; buunburt kan et nie durstaon.
Ok al zal ie nôot meer blinke, op den tòffel komt ie tog.
Zèllefs meer dan ôot tevurre, heet vur mèn nog glaans genog.
Naa wir nuuwe ginneraosie, die ok meej viert kèrsemes.
Höllie burt ok te zien draaje, allevier de èngelkes.

© 2025 Chantal van Erve

DRIEJ KON’NGE

Driej Kon’nge gonge mee Korsmus op pad
um ne’t kiendje in ‘t kribbeke te kééke.
Ze ha’n ‘n kameel um te reize gevat,
want te voewt duurde-n-’t wel twee, driej wééke.

‘n Stèr in de locht mee veul licht wees de weg,
en ze blonk in de kroan van de vurste.
Hij vuulde z’n aaige, zo waor äs ‘k ‘t zeg.
En hij docht ôk: Ik zij ‘r ‘t urste.

En welleke kon’ng kwomp aachter ‘m aon?
Dä wos netuurlijk den twidde.
Hij haj z’ne skônste jaas aon gedaon,
en hij liejp ältij ‘t liest in ‘t midde.

En aachter diej twee kwom dan nommer driej.
Mär dä wos van gezicht ‘nne zwarte.
Hij reej aachteraon, dä gonk anders nie,
want hij wos ôk ‘nen hillen aparte.

En toen ze ‘t kribbeke gevonden ha’n,
zeejen ze: “Wa zalle we ze gééve?
want zonder iejt te gééve kande slèècht gaon,
en lang kann‘w daor ôk nie blééve.

Den urste gaof ze ‘n deuske mee goud,
en hij keek wa se wel nie zoo’n zegge.
Sint Jozef die hoestte - hij wos wa verkoud -
Dä-t-ie ‘t daor mär op ’t strooi ner moes legge.

Den twidde gaof wieroak in e kopere vat
en hij ston hil gewichtig te snoeve.
Maria zee: “Hange’t mär daor aon diej lat,
en... dä haj nou toch ècht nie gehoeve.”

Ok de zwarte vuulde-n-‘s in z’ne zak
en hij gaof ze ‘n häffeltje mirre.
Hij vuulde z’n aaige nie op z’n gemak,
want hij wos nie zo réék äs d’ander hirre.

Sint Jozef diej zee: “Dä kömt krèk van paas,
dä zal ik mär urst op gaon rùime.
Ik leg ‘t zo lang bé ons Mariej in de kaast,
want ik haj toch krèk niks mir te prùime!”

Ze krege nog wa vur den éét en den dorst
en e kumke mee goei wärrem romme.
De zwarte diej haj ‘n bitje gesmorst...
Dä húm dä nou moes overkomme!

Maria zee: “Toew, dä poetse’w wel op.
Hier hedde al e läpke van linne.
En hier in deze stal is dä nog gene strop,
want strak laote ‘w de henne wel binne.

Ze keke nog ‘s èfkes ‘ne keer in de krib
ne ‘t kiendje dä stil laog te slaope.
Maria joeg mee ‘n vliejg van z’n lip;
diej kwaomen daor van al die skaope.

Toen gongen ze wir trug ne ieder z’n land
en ze ha’n wir ‘n hil stuk te reize.
Toen ze wir thaus kwaome ston in de krant
‘t verhaol van diej stèr en diej wijzen.

Den urste diej pläkte ‘t bove z’n bed.
De twidde diej hee-ge’t vergééte.
En de zwarte... diej hi-t-’r de pan op gezet,
um ‘n hil lèkker spèkstrùif te ééte.

Toen iemes dees gedicht haj geleze,
hi-t-ie me hiér op geweze:
Dä ge aon dees verhaol wel kost mèèrreke,
dä ‘t sloat äs ‘n tang op e värreke.

Hieronder kunt u de kerstgedichten 2025 beluisteren.

1e prijs - Onze Fons - Loek van Laarhoven (Maren-Kessel)