Op zondagmiddag 8 maart 2026 was het weer druk in de zaal van mfa De Snoeck in Lith. Dan werd daar namelijk de eenentwintigste editie van het Brabants boekske gepresenteerd, met als titel Van onzen ouwer (wat betekent: Van onze leeftijd). Het boek is opnieuw enorm in omvang toegenomen. Tevens zijn de Willem Ivenprijzen uitgereikt.
Wilma Robben (winnares verhalen), kunstenares Jenny Derksen, illustrator Iris Bongers en Toon van Boxtel (winnaar gedichten) Foto: Frans van den Bogaard
De jury bestaande uit voorzitter Riny Boeijen uit Berghem, JACE van de Ven uit Tilburg en Tamara Arts-Heeren uit Ossendrecht heeft de prijs voor het beste verhaal toegekend aan Wilma Robben uit Tilburg en de prijs voor het beste gedicht aan Toon van Boxtel uit Schijndel.
De laatste jaren maakt het Brabants boekske een spectaculaire groei door: van 57 in 2024, via 83 in 2025 naar 107 inzendingen dit jaar, 40 gedichten en 67 verhalen. Eigenlijk waren er 114 inzendingen, maar de redactie heeft er 7 afgewezen omdat die niet voldeden aan de eisen.
Vooral het aantal gedichten is enorm gegroeid, maar daar is een verklaring voor. Omdat het aantal gedichten al vele jaren achterbleef, stelde de jury voor om een tweede Willem Ivenprijs in het leven te roepen. Deze onafhankelijke jury kiest al sinds 2011 het mooiste verhaal of gedicht uit het boekske en beloont dit met de fel begeerde Willem Ivenprijs. Behalve in 2011 viel de prijs steeds ten deel aan een verhaal en nooit meer aan een gedicht. De dichters moesten dus nodig gestimuleerd worden, liefst met een speciale Willem Iven Poëzieprijs. Een gulle bijdrage van Minerve Pers maakte dit mogelijk, zodat er de komende vijf jaren een Willem Ivenprijs is voor zowel de gedichten als de verhalen. De prijs voor de verhalen wordt overigens al die jaren al geschonken door het gemeentebestuur van Oss. Beide prijzen zijn ontworpen en vervaardigd door de internationaal bekende kunstenares Jenny Derksen, de stiefdochter van Willem Iven. Omdat er nu twee prijzen zijn, heeft de redactie besloten dat elke deelnemer zowel een verhaal als een gedicht mag aanleveren. Maar liefst 23 auteurs maakten gebruik van deze buitenkans.
Vanaf maandag 9 maart 2026 is het Brabants boekske 2026 met de titel Van onzen ouwer te koop in de reguliere boekhandel, voor de prijs van € 23,00. Wie het 250 pagina's tellende boek per post thuisbezorgd wil krijgen, kan dit regelen via e-mail op het adres
|
1. Wilma Robben / Licht de wèègert te dôove 60 + EV |
|
2. en 3. Birgit Bakx-Hermans / Grijs 40 |
|
4. Ton van de Laar / Kerst mi de klenkijnder 30 + 2 EV |
|
5. Cor Swanenberg / Hero d’n Hengst van Hásse en HHH 30 |
|
6., 7. en 8. Ferdi Labordus / D’r kom van alles aon es ge aauwer wòrt 20 |
|
9. en 10. Toine Nooijens / Parresjuutist 10 |
Frans Nefs / Wà zà’k ’r van zegge...
Anton van der Lee / De ginneraosie van vur d’n oorlog
Louis van Overdijk / ’nen Boemer
Daniëlle Sebregts / En schôon lèève
Nancy Timmermans-Vrinds / Tèùs
Margot Voogt / Tante-Margot-broek
Winnaar verhalen: Wilma Robben Licht dè wèègert te dôove
Saoves asset hèùs tòt rust begient te koome èn zenen aojem inhaawt vur wè de naacht brènge zal, heur ik heur nòg de trap op koome. Vuutje vur vuutje sjoefelt ze omhôog. Irst dieje zucht, dan et gekèèrem: “Oejoejoej.” Èn aaltij et kraoke van de dèrde treej van ondere, aaltij dieje treej, èn daornoa et traoge èn slèèpende ritme dè me kalmeerde èn benaawde tegelèèk. Onzen oopaa mompelde soms iets öt de slòpkaomer nèffe die van mèn, mar ons oomaa gaaf gin antwoord. Ze ha zat òn derèège. Reumaa, zi smoeder. En woord dè klonk asset getik van rèègen teege en raom. Soms hard, soms zacht – mar ophaawe? Hoo mar.
Aacht jaor waar ik toen ik deraachter kwaam dè ze goud in der lèèf ha. Vloejbaore hoop diese int ziekenhèùs inspôote. Dan kwaamder ene Citroën vurrije, zon strèèkèèzer, die der wègbròcht. Et iedeej dè ons oomaa, zo krom as en hoepeltje, oud èn versleete, van binne vol goud zaat.
In ons hèùs hèùsde en onderneeming, verdild oover drie verdiepinge. Zeuve kènder, grutje èn grutvadder, onze paa meej zen prinsiepes, èn ons moeder meej en èèndelôos geduld. Onzen oopaa èn ons oomaa waare de oprichters, de grôotòndêelhaawers. Onze paa waar den dierekteur èn ons moeder ene stille vènnoot die de boekhaawing draajde vant lèève van alledag. De zis bruurs draajde ooveruure op de zulder, èn as êenigst mèske waar ik de baos vant archief. Mèn kaomer laag int midde vant hèùs op den irste verdieping. Boove mèn et lewaaj van de prooduksie, onder mèn et gebrom oover den ònpak.
Toen ons oomaa heemelde, waar ik èllef jaor. De trap kròkte nòg en tèdje in mene kòp. Daornao wier et stil, èn et hèùs moes oppenuut leeren aojeme. Smoeder kokte èn moes vortaon zèllef dèèrepel schèlle. Onze paa blêef zen zaoke doen èn de daoge rêege derèège wir òn mekaar vaast. De onderneeming draajde deur, meej êen òndêelhaawer minder. Dè wèl.
Totdè smoeder ziek wier. De muugte die zenèège nistelde in der stèm. Ochotochot, wè waar ze tòch beroerd van dieje cheemiese troep in der lèèf. De geur van en ziekenhèùs drêef de BV binne. De miezeerie waar nie in sijfers öt te drukke. Ik kêek nòr der haande, die klènder lêeke te worre, asof ze langzaom de belaans öt gleeje. Hil stillekes. Ze wo ommers niemes tòt laast zèèn. Toen ze stieref, waar ik vèftien jaor. Te oud om en kèènd te zèèn, te jong om en aachterèùtboerende BV meej ooverènd te haawe.
De taantes kwaame meej ongevraogde advieze. “Wilma moes vort mar tösblèève, vur et höshaawe zörrege.” “Nèè,” zi onze paa, “ons Wilma blèèft leere! Dès beeter vur dè kèènd dan heur ene schòrt veur te bèène.”
Op school wildenek nie opvalle. Gin meejlij van gin man. Gimmestiek waar mènnen ötlaotklèp. Dan kossek menèège lèkker ötlèève. Mene kòp leegmaoke èn alles deröt spòrte wè te zwaor waar om meej te draoge. Schrèève deej ik saoves laot asset hèùs sliep. In men dagboek perbeerdenek woorde te vèène die tòch nie goed paaste. Dörrem hield ik er halleverweege aaltij wir meej op.
Pas veul laoter snaptenek dè verlies nie weggao. Et veraandert van gedaonte èn schèùft onder oew hèùd. Soms, assek in de spiegel kèèk, hèrkèn ik smoeder. Die ôoge, dieje mond, de menier van laage. Hoe ik en pluk haor öt men gezicht aachter men oore perbeer te strèèke. Men èrrefdêel, nie in gèld of goed, mar in en gebaor.
Èn hil soms drôom ik nòg van et hèùs. De geur van gebraoje vlêes, èn wèèrem bèssesap vur bè et toetje, de kraokende traptreej, de Citroën die vurrijt meej ons oomaas tas op de aachterbaank. In die drôom is iederêen der nòg: onze paa, smoeder, de bruurs – zèllefs ons oomaa die laagt asòf ze nôot pènt ha.
Dan wòrrek wakker. Et licht valt dur de gerdèène èn iets wèèrems strôomt dur me heen. Gin goud, ginnen hoop öt en spötje, mar iets wè blèèft braande, èn der is gin blussen aon. De slèùtpòst van de BV Robben: licht dè wèègert te dôove.
< In het dialect van Tilburg >
sjoefelen schuifelen
oppenuut opnieu
dèèrepel de aardappelen
muugte moeheid
miezeerie ellende
ommers immers
bèène binden
kossek kon ik
dörrem daarom
pènt pijn
@ 2026 Wilma Robben
Uitslag gedichten:
|
1. Toon van Boxtel / Harrie en z’nen Harley 80 |
|
2. Jacques van Gerwen / Asof wij ’r nie mir toe deeje, 70 |
|
3. Arnold Zegers / Zo de aauw zongen... 60 |
|
4. Marja van Trier / Speule 40 en EV |
|
5. Frans Nefs / Rond ’t bejart 40 |
|
6. Cor Swanenberg / Teloorgang 30 |
|
7. Chantal van Erve - Schoenmakers / Aaltij èrreges goed 20 en EV |
|
8. Guus Meeuwsen / Boomers en zoomers 10 en 2 EV’s |
|
10. Frans van Oosterwaal / Fitnisse 2 EV’s |
Winnaar Gedichten: Toon van Boxtel
Harrie en z’nen Harley
Och, docht Harrie op z’n tachtigste verjaordag:
Hoe za’k m’n ège nog ’s traktere vandaag?
Miskien moe’k m’nen ouwe mooter mar wir ’s starte.
Wir ’ne keer lekker dur de wirreld gòn skeure.
Op deze leefted kan men eigelek toch nie veul mer gebeure.
Hij holde z’nen ouwen Harley onder de deke v’ndòn.
Tjonge, hij waar hillemòl vergeete hoe zwaor dè tie ók wir waar.
Hij poetsten ’m tot ie wir blonk es ’ne mol onder z’n stertje.
Nò ’ne keer of tien stampe ging ’t eindelek gebeure:
’t monster vulde de stal mi heerleke blaauwgrijze geure.
Harrie vuulde z’n hart wir luid kloppen in z’n keel.
Hij docht wir òn vruger, mi die skòn meid aachterop,
hun haor wapperend in de wind en mar skeuren en skeure.
Skijt òn hil de wirreld, es ’n vogeltje zó vrèèj.
M’ne god; zelde ware ze lòtter in hun leeve nog ’s net zó blèèj.
Hil Europa reeje ze same, van noord tot òn zuid.
D’n hille vekantie ging ’t hard, van oost tot nòr west.
Slaope dinne ze same in ’n heel klèèn tentje.
Ze ate smakelek en volop genietend ùt een pan
en ze stonnen ’r nie bè stil wè t’r mèèrge nog meskien van kwaam.
Nou is dè allemòl verleeje ted en al jaore vurbè
en Harrie vent ’t vort ’n bietje stillekes worre um ’m heen.
Hij hi heimwee nòr die ritjes over die wegskes in Italië,
hillemòl in’t zuide, heel hoog bove die bloemrijke kust.
Daor ware zellie d’r ège vol van hun mooi leeve bewust.
Dè wó Harrie nog wel ’s ’ne keer heel gère beleeve.
Hij pakte z’n boeltje in de tasse van z’nen Harley
en toog vol energie en hillemòl alleen op ’t zuiden opin.
Nò ’n pòr daag rije ging z’nen blik wir over die skòn blaauw Mediterranee,
wor ge gin verskil kunt ziejn tusse de kleur van d’n himmel en die van de zee.
Mar in z’n euferie lette Harrie nie goewd op.
D’n Harley waar zwaor en ging soms z’nen ège gang
en in de skèèrpe bocht vloog ie tegen ’t muurreke òn.
Harrie skoot de lucht in en verdween in ’t blaauw.
Waar ’t de zee of d’n himmel? Och, vur Harrie kwaam dè nie mer zó naauw.
< In het dialect van Schijndel >
zellie zij
op ... opin naar ... toe
Hieronder kunt u de verhalen en gedichten beluisteren.
1e prijs verhalen - Licht dè wèègert te dôove - Wilma Robben (Tilburg)
1e prijs gedichten - Toon van Boxtel - Harrie en z’nen Harley (Schijndel)
Teloorgang - Cor Swanenberg (Rosmalen)
Motte nouw toch kèèke! - Jan Luysterburg (D'n Ouwe Tol)
Kerst mi de klenkijnder - Ton van de Laar (Lieshout)
Wel jammer - Ruud Schuurbiers (Hoogerheide)
D'r kom van alles aon es ge aauwer wòrt - Ferdi Labordus (Baardwijk)