2026 - week 09 - 26 februari 2026
De neij plòts in ons Brug is wenne. We weete nie worrum we bij de kerkberichte terèchte zen gekomme. ‘Misschien is da symboolies bedoeld,’ schamperde onze Klaas. Toen ik liet mèrke da’k nie wies wa-t-ie bedoelde, krieg ik as antwoord: ‘Nou we zitte toch op de bladzij vur de leste geloovige en de raowberichte.’ Ja, zoo ha ik ’t nie bekeeke.
‘We zitte vlakbij d’n ùitgang,’ zuchtte-n-ik. ‘’t Getùigt nie van respèkt vur 26 jaor columnist,’ mar daor wó d’n onze niks af weete.
‘We stòn d’r nog in en da is heel bizunder. Ik denk da De Brug ’t innegste blad van hil Óst-Brabant is wor al meer as fijftig jaor unnen dialektcolumn in sti, dus ben mar bleij da we nog mee meuge doen. Wij zetten eigelijk de tradisie van Hás van Rukven van 50 jaor geleeje vort. Toen ware d’r nog minse zat die prachtig Brabants schrieve, zoas Ad de Laot, Henri de Booi, Frans van Gèssel, Henk Habrake, Jan Stinbèrge, Lya de Haas en Wout Venroi.
En lót nou nèt unnen oproep van Anja Bekkers in De Brug staon! Die zuukt ‘naozate van Norbertijn Fulco van der Heijden’, alias Hás van Rukven! Daor moe’k op reageere, ok al ben ik gin femilie, ’t vuult wel zoo. Fulco zal zèlf gin naokommelinge hebbe, mar geesteskiendjes zat.’ ‘Och ja, Hás van Rukven, alias witheer Fulco! Nog van Mirroisen tuk: Harrie van der Heijden ùit ’t Woud. Ons moeder zin alt: ‘Wa zund da hij paoter is geworre. Daor is zónne knappe maansmins òn verlorre gegaon.’
‘Mar wa vende? Moe’k reageere? Ik wil m’n èige nie opdringe.’
‘Natuurlijk, veul kans da ze nie ins weete da dieje mins in men èrrem gestùrven is.’
D’n doop van ’t boek ‘…en ’t beste van Hásse’ in 1987 hi veul indruk op ons gemakt. ’t Hi de veurpagina van de krant gehòld. D’n bundel wier geprizzenteerd in d’n bomvolle Proatstal in Heezik en nie op d’Abdij, want daor waar ’n aander klósterfist op diejen datum afgesproke.
De schrijver krieg ’t uurste eksemplaar ùit de haand van onze Klaas. Ad de Laot zong z’n schón liedjes en m’ne mins ha vurraf alleman welkom gehèite en verteld over de seleksie en redaksie die-t-ie mi Hásse èiges ha verweezelijkt, Vurral ’t prachtig taolgebruik en d’n humor wiere gepreeze. Hij vertelde datter veul rook, sneevel en laacheswèrk òn te paas ware gekomme.
Volges ’t drèijboek zó de schrijver ’n verhaaltje vurleeze, mar da gonk nie deur, want innins vuulde de paoter z’n èige nie lèkker. Hij krieg ’t wèrrem, zin ie. Ik zaat neeven ’m en viet ’m in d’n èrrem um buite efkes op òjem te komme. We waren amper buite of innins vuulde ik ’m zwaor worre en ik verschoot van z’n kleur. Ik riep um hulp. Die waar d’r mee. Fulco wier op d’n divan in ’t neevelokaal geleed. D’n dokter kwaam te laot. Hás waar al gòn himmele. De vrimdste prizzentasie die’k oit meegemakt heb. En witte wa? Onze Klaas is nou nèt zó oud as Hás toen! Nie òn denke. D’n onze is nog vol in bedrijf. Nee, hij moet Bèrtha’s mar naodoen; die is as Mirrois harde kèrn krèk 100 geworre. P’rficiat!
’t Din ons goewd da d’r veul minse liete weete da ze’t mi m’ne mins en Theo’s ins ware toen ze hurde wa zèllie in de film Praote te mèlde han. ’t Zó fijn zen as ons leezers ’s òn De Brug liete weete da ze ons stukskes mi plezier leeze, want vur ge’t wit, stòn we d’r nie mer in.
geschreven door: Bèt van Klaasse