2026 - week 13 - 26 maart 2026
Bèrt en Kòtje, de Kóllekes, bèij nog orlogskijnder, waar ’n stel da gin kiendjes kos krijge. Toch makte ze ons vruuger wijs da de klèin ùit de kól kwame. Zóiets kan òn de kaors of òn de staf ligge. ’t Laag òn Bèrte, òn de staf dus. Da waar èrg. Nò lang rikraoie han ze besloten um unne ‘stand-in’ te vraoge. Ze han zó gèire unne naokommeling. Wa ze d’r èige veur moese stelle bij zónne zaoddonor, wiese ze nie. Ze dochte òn unnen inseminator van de K.I. die mi z’n bùiskes en rietjes nor de koei kwaam.
Op d’n dag da d’n ‘invalvòdder’ zó komme, gonk Bèrt de Kól vruug van huis. Hij zin: ‘Ik ben weg. Hij zal d’r zoo wel zen en dan wil ik nie in de weeg loope. Tot vanaovend.’
’n Uur lòtter stond ’r unne mins òn de deur mi ’nen hoop geridschap in zwartleere tasse.
(Da’t ’ne fotegraaf waar die langs de deur gonk um babyfoto’s te make, wies Kòtje nie.)
De mins waar vriendelijk en begos mi: ‘Ik ben onderweege um …’
‘Ja, ik weet ’rvan en zaat al op oe te waachte,’ viel Kòtje in.
‘Ècht waor? En witte da’k spissjaal vur baby’s op de baon ben?’
‘Da’s persies worrum ik oe verwaachtte.’
Kòtje vuulde ongemak en krieg ’n kleur toen ze vroeg: ‘Wor beginne we?’
‘Mistal maak ik ’r twee in bad, een op d’n divan en ’n por op bed. Ge meugt oew èigen ùitleeve. Ok alt mooi um ’r een op ’t vloerkleed in de kamer te make.’
Jonge, docht Kòtje, gin wonder da’t mi onzen Bèrt noit nie werkte.
‘Ik kan nie garandeere da’t steeds goewd gi, mar as we verschillende pozisies ùitprobeere en ik alle kirres ùit ’nen anderen hoek kan schiete, zal ’t goewd komme.’
‘Nou nou, ’t is nogal,’ zuchtte Kòtje, kaol overdonderd.
‘Och vrouwke, ieder z’n vak. Ik moet ’r wel m’nen tijd over meuge doen. Ik schat da’k vur elk schot zón vijf minute nóddig heb. Goei wèrk hi ted nóddig.’
Kòtje knikte. De fotegraaf liet unnen album mi babyfoto’s zien.
‘Dees leste in de serie waar ’n hogstandje, gemakt in ’n dùbbeldekkerbus die’k vort vaast in m’n reklame voer. Alles kan, de klant is kunning.’
‘Jikkes merante!’ riep Kòtje en ze zocht nor d’re zoudoek. Ze moes grif op òjem komme.
‘Deezen twilling is m’n stèrkste staaltje. Die moeder ha veul nooten op d’re zang. ‘t Waar ’n zwaor bevalling. Ik heb heur mee moete nimme nor ’t stadspark um de klus te klaore. D’r ston op ’t lest vort ’ne macht volk umheene.’
‘Bè foei toch,’ smiespelde Kòtje bedrèmmeld.
‘Ik ben uure beezig geweest en pas gestopt toen de ikhorres òn m’n grèij kwaame knaauwe.’
Òn z’n grèij knaauwe!? Kòtje wies nie wa ze daor van denke moes.
‘Zoo vrouwke, as gij zó wijd bent, dan gò’k m’nen driepoot ùitzette en kunne we òn de gang.’
‘Driepoot?’ Kòtje verschoot.
‘Ja, ik heb ’nen driepoot nóddig um m’ne canon op te zette. Veulste zwaor um die lang vaast te haauwe.’
Kòtje trok wit weg en gonk van d’r stùkske.
De fotegraaf ha wille vraogen um heur kiendje te haole vur de fotosjoet. Hij verschoot en vertrok hals over kop mi hil z’n niggóssie.
Toen Bèrt saoves thuiskwaam, waar Kòtje krèk toe d’r èige gekomme. Ze bloosde en zin da ze toch zó arig gedrómd ha. ‘’n Arig ritje… Hedde gij diejen dùbbeldekker misschien nog gezien?’ vroeg ze.
Saanderdaags kwaamp ’r bericht da d’n donor verhinderd waar geweest en ’n neij afspraak wó.
geschreven door: Bèt van Klaasse